Alexis Karpouzos

Wir leben in einem Universum, das aus vielen verschiedenen Perspektiven gesehen und erlebt werden kann. Deshalb müssen wir das Universum aus vielen verschiedenen Blickwinkeln betrachten. Alles und jeder ist eine Form des Universums, die sich auf eine bestimmte Weise ausdrückt. Mit anderen Worten, jeder von uns kann mit absoluter Gewissheit sagen: „Wir sind das Universum!“ Da wir das Universum sind, bietet jeder von uns eine wertvolle Perspektive, die die Beiträge aller und alles andere um uns herum ergänzt. Jeder von uns ist das Universum, das sich an einem bestimmten Ort auf eine bestimmte Weise ausdrückt. Wir sind alle Teil desselben sich bewegenden und sich entwickelnden Kosmos, aber der Blick darauf ist von jedem unserer jeweiligen Standorte aus einzigartig. Dies deutet darauf hin, dass das Universum nicht nur omnizentrisch, sondern auch multiperspektivisch ist – dazu gibt es viele unterschiedliche und gleichermaßen gültige Sichtweisen. Jeder von uns ist ein kosmisches Labor, in dem wir die Geheimnisse des Universums entdecken können. Wir sprechen auf verschiedene Weise, wir sind alle das Universum, das sich seiner selbst auf seine eigene einzigartige Weise bewusst geworden ist. Die Einsicht, dass das Universum viele verschiedene Perspektiven hat und sowohl kosmisch als auch persönlich ist, hat ein großes transformatives Potenzial und ist es wert, tief darüber nachzudenken.

Το χρονικό της σκέψης’’ ονομάζεται μια συλλογή δοκιμίων και ομιλιών που γράφτηκαν και εκφωνήθηκαν στην Αθήνα, στο διάστημα 2010 με 2012. Αυτά τα κείμενα συνθέτουν μία ενιαία και πολυδιάστατη στοχαστική έρευνα που ιχνηλατεί τις εποχιακές μεταμορφώσεις του Χρόνου και της φιλοσοφικής Σκέψης. Οι σκέψεις που αναπτύσσονται, επιχειρούν να συναρτήσουν την Ιστορία με τη Φιλοσοφία, με διάθεση να διερευνήσουν το Αίνιγμα του Κόσμου που δεν είναι, αλλά ξετυλίγεται ως ανοικτός χωροχρόνος με τις σκέψεις που τον εκφράζουν, με τις γλώσσες που τον ονομάζουν. Στον πρώτο τόμο του έργου επιχειρούμε μια αναδίφηση στις απαρχές της Δυτικής Φιλοσοφικής Σκέψης. Στόχος μας ο διάλογος με τον αρχαιοελληνικό Λόγο (γλώσσα και σκέψη) και η αναβίωση του στοχαστικού ερωτήματος για το Άνοιγμα του Κόσμου, που έχει λησμονηθεί λόγω της κυριαρχίας του ανεξέλεγκτου ανθρωποκεντρισμού που σηματοδοτεί την τεχνο-επιστημονική εποχή σε όλες τις εκφάνσεις της. Αφετηρία της Δυτικής Φιλοσοφικής Σκέψης είναι η Σκέψη των αρχαϊ- κών χρόνων, η οποία εκφράζεται με τον Προσωκρατικό Λόγο που στο- χάζεται το Εν-Παν, με μυθολογικές ενοράσεις, διαισθήσεις και λογικές κατηγορίες. Ο Προσωκρατικός Λόγος αποτελεί φιλία για τη σοφία του Εν-Όλου που το φανερώνει στη γλώσσα. Η Σκέψη στους κλασικούς ελληνικούς χρόνους, ο αρχαιοελληνικός Λόγος (ως γλώσσα και νόηση), στοχάζεται την ένθεη φύση και τα όντα, το είναι ή και το γίγνεσθαί τους, αποτελεί φιλία για τη σοφία, έρωτα για το υπεραισθητό, ομολογία με την ιδέα. Ο Λόγος φωτίζει το είναι και το είναι του όντος, αγνοεί όμως το ομόλογο σκοτάδι «του», το μη είναι, τον ίσκιο του όντος.Η Σκέψη στους ελληνιστικούς χρόνους αποτελεί επανάληψη και ανανέωση της κλασικής ελληνικής σκέψης. Με τους Σκεπτικούς ο Λόγος αυτοεξετάζεται κριτικά, οι Στωϊκοί και οι Επικούρειοι αποζητούν να θεμελιώσουν την Σκέψη στην αυτοσυνείδηση. Ο Πλωτίνος με επιρροές από τη χριστιανική θεολογία εγκαθιδρύει το νεοπλατωνισμό.

Το εγχειρίδιο ¨Οι Κόσμοι της Γλώσσας – Οι Γλώσσες του Κόσμου¨, αποτελεί μια πολυπρισματική διερεύνηση του γλωσσικού φαινομένου, πάντα, όμως, με την εποπτεία του φιλοσοφικού στοχασμού. Βέβαια, επεκτεινόμαστε και σε μεταφυσικούς, γνωσιοθεωρητικούς, κοινωνικο-θεωρητικούς και επιστημονικούς προβληματισμούς, οι οποίοι, δια-συνδέονται παραδειγματικά - συνειρμικά με τη φιλοσοφία και τη ψυ-χολογία της γλώσσας και τους στοχαστές που τη μελετούν. Επιλέξαμε την αποσπασματική και σχετικιστική μεθοδολογία στην προσέγγιση του γλωσσικού φαινομένου. Οι πολλαπλές προοπτικές θεώρησης της γλώσσας δεν αποκαλύπτουν τη γλώσσα στην ολότητά της. Και αυτό γιατί η γλώσσα είναι το σύνολο όλων των προοπτικών, το οποίο, παραμένει, αντιληπτικά και γνωστικά απροσπέλαστο.

Στο βιβλίο “εισαγωγή στην κατανοητική φιλοσοφία - η περιπέτεια της ανθρώπινης χειραφέτησης” ιχνηλατούμε τη μακρυτενή πορεία του Λόγου προς την αυτογνωσία του και παρουσιάζουμε συνοπτικά τα ρεύματα και τα υπο-ρεύματα της φιλοσοφικής, κοινωνιολογικής και ψυχολογικής σκέψης που συνέβαλαν αποφασιστικά στη χειραφέτηση της Διάνοιας-Νόησης, δηλαδή του Λόγου και της Γνώσης, από το μυστικισμό, το σκοταδισμό, τις προλήψεις και τις προκαταλήψεις που νοηματοδοτούσαν την εμπειρία της κοινωνικής πρακτικής σ’ όλες τις ιστορικές εποχές του Δυτικού Πολιτισμού... Παράλληλα, όμως, διαπιστώνουμε ότι από τις απαρχές της φιλοσοφικής προβληματικής του Λόγου και σ’ όλη τη μακραίωνη περιπέτειά του και παρά τις πολλαπλές εκφάνσεις του και τις νοηματικές μετουσιώσεις που προσέλαβε στα εκάστοτε κοινωνικά συστήματα που γνώρισε η ανθρωπότητα, εντούτοις ένα δομικό στοιχείο διατηρείται ίδιο και αδιαφοροποίητο στον λογικό πυρήνα του Λόγου: ο αυτο-αναφορικός και αυτο-νοηματοδοτικός χαρακτήρας του όλου ορθολογιστικού εγχειρήματος αποτελεί την εγγενή Ιδεολογική του επένδυση με την οποία ταυτίστηκε ιστορικά η φιλοσοφική σκέψη. Ο αυτό-αναφορικός χαρακτήρας του Λόγου χαρακτηρίζεται από την απολυτοποίηση της αξιακής χρήσης του “ορθού λόγου”, την παραγωγή αφαιρετικής ανθρωποκεντρικής υπεραξίας, η οποία οδηγεί στις μεταφυσικές διαιρέσεις και διακρίσεις και το θετικισμό που πάντοτε ελλόχευαν στον λογικό πυρήνα του Ορθολογικού τρόπου σκέψης και που βέβαια οδήγησε στη θλιβερή μετεξέλιξή του σ’ έναν άκρατο επιστημονισμό-θετικισμό στους νεότερους χρόνους. Βέβαια στη μακραίωνη ιστορία της φιλοσοφικής σκέψης υπήρξαν ρεύματα σκέψης και ρωμαλέες φωνές, που επιχείρησαν να “ανοίξουν” τον ορίζοντα του στοχασμού, πέραν από το αυτο-οριζόμενο Υποκείμενο και τις Ιδεολογικές του ταυτίσεις. Η σύγχρονη σκέψη διευρύνει περαιτέρω τον ορίζοντα της ανθρώπινης κατανόησης και μας καλεί: Πέραν του ανθρώπου, μαζί με τον άνθρωπο....... στον Κόσμο. Ο μετέωρος άνθρωπος ως κοσμικό απόσπασμα..... Στη πρώτη έκδοση του βιβλίου (1996) παρουσιάσαμε την ιστορία της Δυτικής φιλοσοφικής, κοινωνιολογικής και ψυχολογικής σκέψης και τις περιπέτειες του Λόγου, από την ανατολή του, την αρχαία Ελλάδα μέχρι και τη δύση του, τον ανθρωπιστικό Διαφωτισμό των Νεότερων Χρόνων. Στην προσθήκη της δεύτερης έκδοσης (2011) συμπεριλάβαμε τις εξελίξεις στη σύγχρονη κοσμολογική, γνωσιοθεωρητική και κοινωνική-θεωρητική σκέψη. Έτσι η κατανοητική φιλοσοφία, ως εγχειρηματική σκέψη και εμπειρία, διερευνώντας και αφομοιώνοντας την πρότερη γόνιμη ιστορία της κλασικής φιλοσοφικής σκέψης, την μεταμορφώνει δημιουργικά και διευρύνει την προβληματική του στοχασμού της.

Alexis Karpouzos' thought is a poetic metaphysics. His philosophical and spiritual thoughts transcend all limits of language, culture, and nationality. In his writings, the poet and mystic takes us on a spiritual quest and gives us a glimpse of the infinite in the midst of the finite, unity at the heart of all diversity, and the Divine in all beings and things of the universe. Alexis karpouzos is one of the most influential mystic poets and teachers of our time. Deeply spiritual and profoundly sensitive, his verse speaks to people from all backgrounds who seek a deeper understanding of self, life creation, Universe, and love. Overwhelmingly mystical and lovely in its simplicity, this unique collection offers insight into Alexis karpouzos' heavenly desires, his ongoing quest for the joy eternal, and illuminates the remarkable diversity that made him the bridge between the spirituality of the East and West in our time. Mysticism is a word derived from Mystes. Mystes comes from Greek language word Muein. It means to keep quiet. Mysticism is the faith that knowledge of Cosmos and of real truth is independent of the mind and sanity. Study mysticism if you want to. It will give your heart joy, your mind inspiration and your life a true, fulfilling and soulful assurance. But do not try to define it. Do not try to interpret it. If you try to define and interpret the mysticism, you you will most deplorably fail. are bound to fail. He says: We get experiences: from science, scientific discoveries; from history, historical revelations; from philosophy, philosophical data; from religion, religious doctrines. In these experiences, we see the presence of subject and object, essence and existence, vision and reality. But a mystic experience, which is immediate oneness, transcends all such distinctions. This experience is the constant oneness with the Beyond, the ever transcending Beyond that always remains ineffable. When it is oversimplified and underestimated, it comes down from its original sphere and stands beside religion. But even here if a person is sincere, he will realize that his highest religious experience is nothing more than an uncertain, obscure and faint perception of Truth; whereas, no matter what kind of mystical experience he has, he will feel the intensity, immensity and certainty of Truth. Yet are our souls the Immortal’s selves within, Comrades and powers and children of the Unseen.

Η ιστορία και η φιλοσοφία της επιστήμης χαρακτηρίζονται τόσο από λόγο όσο και από αντίλογο: στη θέση ότι υπάρχουν διαχρονικά κριτήρια/αξίες που διέπουν την επιστημονική δραστηριότητα, αντιπαρατίθεται η αντίθετη θέση, η οποία υποστηρίζει τη συγχρονική, τοπική και υποκειμενική έκφανση αυτών των κριτηρίων. Στην ορθολογικότητα της επιστημονικής σκέψης που δικαιώνει τη συνεχή διεύρυνση της εξηγηματικής ισχύος της επιστήμης, την επιστημονική εξέλιξη δηλαδή, αντιπαρατίθεται το μη ορθολογικό και ενδεχομενικό στοιχείο που υποστηρίζει την ασυνέχεια της επιστημονικής εξέλιξης.

Self – organizing is closely connected to the phenomenon of life. The creation of complexity, which is necessary for the creation of life, is connected to the process of storing information in molecules of which the living cell is constituted. All living systems, either unicellular or multicellular organisms, are extremely complex systems compared to all the other species of the non living matter that exist in the Universe. Complexity is the result of effect processes, leading to systems with great organization, containing large information stocks. This organization of the molecules of a living organism, a result of accumulation of information, is what makes them able to produce useful work. The useful work involves both the fulfillment of basic biological processes, such as metabolism and reproduction, and the further increase in the information content that builds up in living systems. This last process is subject to the great chain of evolution of biological systems, this development is governed by the law of natural selection. The capability of reproduction, mutation and metabolism are necessary conditions for the latter.

We live in a universe that can be seen and experienced from many different perspectives. We therefore need to look at the universe from many different angles. Everything and everyone is a form of the universe being expressed in a particular way. In other words, each one of us can say with absolute certainly “We are the Universe!” Since we are the universe, each one of us provides a valuable perspective that complements the contributions of everyone and everything else around us.Each of us is the universe being expressed in a particular location in a specific way. We’re all part of the same moving and evolving cosmos, but the view of it is unique from each of our respective locations. This suggests that the universe is not only omnicentric, but that it is also multiperspectival – there are many different, and equally valid, viewpoints on this. Each one of us is a cosmic laboratory within which we can discover the secrets of the universe.We speak in various ways, we are each the universe having become aware of itself in our own unique way. The insights that the universe has many different perspectives and is both cosmic and personal has great transformative potential, and is worth reflecting on deeply. Goodreads - official Amazon - Official.

The central teaching of mysticism is that Everything is One, whereas from the side of rationalism the universe is Multiple. The essence of the mystical tradition is not a particular philosophical system, but the simple realization that the soul of any individual/existence is identified with the Absolute. A special feature of the mysticism is the elimination of discriminations, i.e. the One and the Multiple are identical.On the other hand, in rationalism the One and the Multiple differ substantially. Mysticism aims at the Emptiness of Zero, whereas rationalism aims at the identification with the Infinite of Everything. Based on the ontology resulting from modern physics the One is also the Multiple and the Multiplicity is also a Module, also the Void and the Everything are complementary aspects of a single and indivisible reality. This means that mysticism and rationalism are the two sides of a Cosmic Thought, which isexpressed through consciousness. We could say that this consciousness is the rhythm that coordinates any opposite.

In modern philosophy of nature the World is unified and holistic. Cosmic Universe and Human History, microcosm and macrocosm, inorganic and living matter coexist and form a unique unity manifested in multiple forms. The Physical and the Mental constitute the form and the content of the World. The world does not consist of subjects and objects, the “subject” and the “object” are metaphysical abstractions of the single and indivisible Wholeness. Man’s finite knowledge separates the Whole into parts and studies fragmentarily the beings. The Wholeness is manifested in multiple forms and each form encapsulates the Wholeness. The rational explanation of the excerpts and the intuitive apprehension of the Wholeness are required to combine and create the open thought and the holistic knowledge. This means that the measurement should be defined by the ''measure'', but the responsibility for determining the ''measure'' depends on the man. This requires that man overcomes the anthropocentric arrogance and the narcissistic selfishness and he joins the Cosmic World in a friendly and creative manner.

The central teaching of mysticism is that Everything is One, whereas from the side of rationalism the universe is Multiple. The essence of the mystical tradition is not a particular philosophical system, but the simple realization that the soul of any individual/existence is identified with the Absolute. A special feature of the mysticism is the elimination of discriminations, i.e. the One and the Multiple are identical.On the other hand, in rationalism the One and the Multiple differ substantially. Mysticism aims at the Emptiness of Zero, whereas rationalism aims at the identification with the Infinite of Everything. Based on the ontology resulting from modern physics the One is also the Multiple and the Multiplicity is also a Module, also the Void and the Everything are complementary aspects of a single and indivisible reality. This means that mysticism and rationalism are the two sides of a Cosmic Thought, which isexpressed through consciousness. We could say that this consciousness is the rhythm that coordinates any opposite.