Paul Van Tongeren

In 'De ongelukkigste' uit 1843 schrijft de Deense filosoof Søren Kierkegaard dat het leven van de mens doordrongen is van de tijd. En met de tijd komt het lijden. Juist doordat we het verstrijken van de tijd belichamen, zijn we bijna nooit echt in het nu aanwezig. Sommigen leren daarmee leven door een thuis in het verleden te vinden, anderen in de toekomst. Dubbel ongelukkig is degene die zich de toekomst herinnert of het verleden verwacht. De hedendaagse mens, die niet eens beseft dat hij nergens thuis is, is misschien wel de allerongelukkigste. Het enige wat hij kan bedenken om aan zowel heimwee als de ratrace te ontsnappen is om 'even helemaal weg te zijn'. Denker des Vaderlands Paul van Tongeren laat zien wat het betekent dat zowel ieder mens als de samenleving als geheel altijd uitgestrekt is tussen verleden en toekomst. De opgave bestaat erin het heden te maken tot de werkplaats waar verleden en toekomst elkaar kunnen bepalen én bevrijden."--Page 4 of cover.

Het nihilisme staat voor onze deur; waar komt deze meest sinistere van alle gasten vandaan?" Nietzsche beschrijft het nihilisme meerdere malen als iets onheilspellends, als een 'catastrofe'. Hij stelt het voor als iets wat onvermijdelijk zal komen en verschrikkelijke gevolgen zal hebben. Aan het eind van de negentiende eeuw schrijft hij dat die naargeestige maar noodlottige gebeurtenis zich zal voltrekken in de komende twee eeuwen. Dat betekent dat wij er heel dichtbij zijn, er misschien wel middenin zitten. In dit boek beschrijft Paul van Tongeren de filosofische, culturele en politieke geschiedenis van het nihilisme. Hij presenteert de belangrijkste teksten van Nietzsche over het nihilisme en waagt zich aan een interpretatie van diens gedachten over het Europese nihilisme. Ook de receptie van dit begrip in het werk van andere denkers, zowel nationaal als internationaal, komt uitgebreid aan de orde. De centrale vraag is hoe het kan dat wij niet verontrust lijken over datgene wat volgens Nietzsche de onheilspellendste gebeurtenis aller tijden is. Heeft Nietzsche zich vergist? Of zijn wij blind en doof voor wat er aan het gebeuren is?"--Publisher information.

'Aldus sprak Zarathoestra' is misschien het meest gelezen, maar waarschijnlijk ook het minst begrepen boek uit Nietzsches oeuvre. Zelf beschouwde hij het als zijn hoogtepunt. Nietzsche noemde het een symfonie, een heilig boek, een vijfde evangelie en zelfs het grootste geschenk aan de mensheid tot nu toe. Het boek tart de grenzen tussen genres, disciplines en stijlen. Alleen al om die reden is het een onuitputtelijk rijke, maar ook een ondoorgrondelijke, moeilijke tekst. 'Een boek voor iedereen en niemand' biedt een inleiding tot en een leeswijzer bij de lectuur van Nietzsches 'Zarathoestra'. De auteurs proberen de complexe en enigmatische teksten toegankelijk te maken, en daarbij recht te doen aan de veelzijdigheid, gelaagdheid en misschien wel de onleesbaarheid van de tekst. Een onmisbaar boek voor wie 'Aldus sprak Zarathoestra' heeft gelezen maar nog niet goed begrepen, of wie het wil gaan lezen, maar daarbij hulp vraagt."--Page 4 of cover.

Socialism, utilitarianism and democracy are, according to Nietzsche, secularised versions of Christianity. They have continued the monomaniac onesidedness of the Christian idea of what a human being is and should be, and they have even strengthened this monomania through its ‘immanentisation'. The article shows that this ‘immanentisation' is of crucial importance for Nietzsche's critique of democracy. This critique may suggest that Nietzsche's alternative for the disappeared Christian faith is not only a more radical rupture from the religious past, but also a re-interpretation or recreation of the notion of transcendence implied in that faith.. South African Journal of Philosophy Vol. 26 (1) 2007: pp. 5-16