Ahmet Aktas

While often overlooked, loss and grief play a fundamental role in Spinoza’s practical philosophy. In this paper, I offer the first comprehensive reconstruction of Spinoza’s account of loss and grief, focusing on the Latin term desiderium and the Dutch term beklag. Three main theses are advanced. First, Spinoza regards loss not just as one affection among many but as the fundamental event underlying all sad passions, distinguishing between two determinations of desire: cupiditas and desiderium. Second, Spinoza provides a rich and philosophically significant account of grief, structured around three key claims: (1) The object of loss is the powers and capacities constitutive of one’s individual striving: in experiencing loss, we do not lose something we possess but something we are; (2) Grief arises when a unique and irreplaceable configuration of powers central to one’s striving is lost permanently or for an indeterminate time; (3) Accommodating loss involves a transformation of one’s individual striving, such that the desires and powers defining one’s existence change radically; Third and finally, his analysis of loss and grief supports nuanced interpretations of Spinoza that assign sad affects a crucial constitutive role in the cultivation of the good life, both at the individual and collective levels.

Bu makalede temelde iki şey yapmayı amaçlıyorum. Öncelikle Spinoza’nın duygu felsefesinin temelinde yatan, bu alandaki ikincil literatürde şu âna kadar ya gözden kaçırılmış ya da yeterince vurgulanmamış bir dizi kavramsal ayrımı göz önüne seriyorum. Amsterdamlının duygu teorisi ve etiğinde sistematik bir rol oynamalarına rağmen göz ardı edildiğini veya yeterince vurgulanmadığını savunduğum ayrımlar eyleme gücü (potentia agendi) ve etkileme gücü (potentia operandi) ile arzu (cupiditas) ve varolma çabası (conatus) arasındaki ince ama hayati ayrımlardır. Makalede öncelikle bu kavram çiftlerinin her birinin tek bir hadisenin farklı açılardan kavranma biçimleri olduğunu gösterecek ve bu ayrımları göz ardı ettiğimizde Spinoza’nın duygu teorisinin en basit günlük deneyimleri bile ikna edici bir şekilde açıklamaktan aciz kalacağını örnekler vererek göstereceğim. Ayrıca bu ayrımların Spinoza’nın duygu teorisine ilişkin ikincil literatürde işaret edilen temel bir sorunu çözmede işimize yarayacağını savunacağım. Makalenin ikinci kısmında Amsterdamlının duygu teorisine dair elde ettiğimiz bu yeni ve incelikli kavramsal çerçevenin onun etiğini daha iyi anlamamızı sağladığını göstereceğim. Bunu yapmak için kederlerin iyi yaşama katkı yapıp yapamayacağı, eğer yapabilecekse ne ölçüde, hangi koşullarda ve nasıl yapabileceği sorusuna odaklanacağım. Bunun için öncelikle bazı yorumcuların işaret ettiği, kederlerin iyi yaşama temelde iki açıdan katkı sunabileceği iddiasını – iyi ile kötünün bilgisini edinmemizdeki merkezî rolleri ve bizi daha kötü durumlardan koruma potansiyellerinden ötürü – ele alıyor ve makalenin ilk bölümünde yaptığım ayrımların bu iki noktayı daha sistematik bir şekilde kavramamızı mümkün kıldığını gösteriyorum. Son olarak, kederlerin iyi yaşama, literatürde daha önce ele alınmamış üçüncü bir açıdan katkıda bulunabileceğini savunuyorum. Bu üçüncü rolün Spinoza’nın iktidarın isyan korkusu ve toplumun iktidara yönelik politik öfkesinin siyasi alanda iyinin kurulması ve korunmasında biçtiği rolden kaynaklandığını savunuyorum. Sonuç olarak bu analizle Spinoza’nın duyguların doğasına dair açıklamasında ve özellikle kederlerin iyi yaşamın kurulmasındaki rollerine dair göz ardı edilen bazı noktaları daha iyi kavramamızı sağlamasını umuyor, bu yolla Spinoza’nın etik ve politikasını sadece olumlayıcı ve neşeli duygular merkezinde okuyan yorumların eksikliğini göz önüne sermeyi amaçlıyorum.