Ontologiczna koncepcja relacji Romana Ingardena stanowi złożone, nietypowe ujęcie tej problematyki. Mimo to nie leży w centrum zainteresowania badaczy dorobku Ingardena, nie stanowi również istotnego punktu odniesienia dla współczesnych ontologów zajmujących się tematem relacji. Dlatego, ze względu na jej niewątpliwą wartość z jednej strony oraz na mało zaawansowany stan badań z drugiej, analiza teorii relacji Ingardena oraz próba umiejscowienia jej w szerszym kontekście wydaje się przedsięwzięc…
Read moreOntologiczna koncepcja relacji Romana Ingardena stanowi złożone, nietypowe ujęcie tej problematyki. Mimo to nie leży w centrum zainteresowania badaczy dorobku Ingardena, nie stanowi również istotnego punktu odniesienia dla współczesnych ontologów zajmujących się tematem relacji. Dlatego, ze względu na jej niewątpliwą wartość z jednej strony oraz na mało zaawansowany stan badań z drugiej, analiza teorii relacji Ingardena oraz próba umiejscowienia jej w szerszym kontekście wydaje się przedsięwzięciem uzasadnionym. Pracę tę rozpoczynam od przedstawienia w rozdziale pierwszym trzech podstawowych sposobów pojmowania relacji: jako poliadycznych własności, jako własności sui generis oraz jako redukowalnych do zwykłych własności nierelacyjnych. Rozdział drugi poświęcony został wprowadzeniu do teorii relacji Ingardena. Omawiam w nim zarówno szereg kwestii formalno-ontologicznych, jak i problem statusu egzystencjalnego relacji. Rozdział trzeci stanowi szczegółowe omówienie wieloelementowej formalnej struktury relacji wedle wizji Ingardena. Na zakończenie, w rozdziale czwartym, teoria Ingardena zestawiona została z wcześniej omawianymi sposobami pojmowania relacji, co ukazuje jej syntetyczny charakter.
