Melinda G. Esen

This article contributes to ongoing debates in the philosophy of mind concerning the ontological status of mental states by examining mental fictionalism. Within a pragmatic and naturalist framework, mental fictionalism reconsiders the tension between the Cartesian legacy, which treats mental states as metaphysically and ontologically serious entities, and strict behaviorism, which entirely neglects this inner dimension. Drawing on the work of analytic philosophers such as Sellars, Ryle, and Quine, mental fictionalism suspends commitment to the ontological status of mental states. Instead, it legitimizes the functional role of folk psychology. On this account, mental states are grounded not in inner representations but in patterns of behavioral regularity and social norms. The article consists of three sections: the first outlines the theoretical framework of mental fictionalism; the second discusses the place of folk psychology within this framework; and the third examines the epistemic and pragmatic implications of these two lines of inquiry. The aim of this paper is not merely to describe mental fictionalism, but to show that metaphorizing the mind may offer a way to reconsider its epistemic and pragmatic function. Within this framework, metaphorizing the mind is understood not as a form of reduction, but as a strategy for preserving the epistemic strength of mental discourse.

İlk insanın mağara gölgeleri ile çağdaş insanların neon ışıklı mağazaları arasında geçen süre boyunca insanın yaşam koşulları farklılaşmış ve eş zamanlı biçimde, etkileşim ağının örüldüğü sosyal uzay da değişime uğramıştır. Ancak, tüm değişikliğe rağmen insan özünde, toplumsal ilişkilerinde atalarından miras kalan ilkel biyolojik örüntülerin sadık bir hizmetçisi olabilir mi? Bizim bu makale ile amacımız, bu sorunun izinde ahlakın niçin var olduğuna dair evrimsel bir açıklama sunan Michael Tomasello’nun görüşlerinin deskriptif bir tanımlamasını yapmak ve doktrinini soruşturmaktır. Michael Tomasello’ya göre insanın ahlaki motivasyonu işbirliği ile başlamıştır. İlk insan, zorunlu olarak işbirlikçidir ve ahlak, ilk insanın kurduğu yakın ilişkilerin doğal bir sonucudur. Makalemizin amacına yönelik ilk bölüm, Michael Tomasello’nun evrimsel sürecini sunar; ikinci bölüm ise, birinci bölümün arka planını sunmayı hedefler ve ahlakın evrimine yönelik başvurulan kavramları detaylandırarak Tomasello’nun doktrinindeki temelleri belirtir. Son bölüm ise Tomasello’nun görüşünün metodolojik açıdan kendi içinde tutarlı olduğunu ancak, ahlak felsefesindeki mevcut tartışmaları çözüme kavuşturmadığını vurgular.