Michael S. Merry

When people feel that their country has betrayed its core ideals, it is natural for them to consider whether they ought finally to give up on their country. Our interest is with those who sincerely love their countries, and yet who are inclined to abandon their country because they judge it to have betrayed its ideals. We consider different variants of patriotism before defending what we call critical patriotism, a stance involving a commitment to a nation’s ideals without the attendant need to love one’s country unconditionally. We further argue that even in the cases where one has good reasons to remain loyal to one’s country, doing so will typically be supererogatory rather than obligatory. The issue before us is of crucial practical significance given the current trend of people feeling justified in abandoning their country in response to feeling that their political ideals have been betrayed.

Erg populair op dit moment in het onderwijs is het idee van ‘multi-perspectiviteit’, een kader dat het belang benadrukt van meerdere gezichtspunten of perspectieven. Voorstanders hameren daarbij op het belang van wat zij ‘causaal redeneren’ noemen, het proces van het identificeren en begrijpen van oorzaak-en-gevolgrelaties, en bovendien een praktijk om verhalen uit verleden en heden actief te interpreteren en te vergelijken. Leraren geschiedenis en maatschappijleer zouden hun leerlingen dan ook moeten aanmoedigen om hun standpunten te onderbouwen met goede argumenten en daarbij alternatieve gezichtspunten te betrekken. Vrijwel niemand zal het oneens zijn met de stelling dat leren redeneren, bewijs verzamelen en discussiëren met medeleerlingen belangrijke vaardigheden zijn om onder de knie te krijgen. Toch zijn er zowel principiële als praktische problemen met deze aanpak.

Tribal Colleges and Universities (TCUs) have a unique position in the landscape of higher education vis-à-vis trauma-informed pedagogy insofar as nearly all of their students identify with a cultural group that has experienced genocide, that continues to experience discrimination and poverty, and whose families are inevitably affected by serious psychological problems that plausibly might be considered as responses to trauma. In this paper, we principally concern ourselves with the healing role that TCUs are playing in the quest to repair the historical damage that has been done and also that continues to be done. Accordingly, we detail the important work they do. But, in doing so, we also closely examine the Indigenous historical trauma theoretical framework, which figures prominently in the thinking of many TCU staff, and suggest that a resiliency focus can helpfully assist with resolving a number of theoretical difficulties. We then move to assess the practical dimensions of healing and resilience in the Tribal College as staff members tackle the myriad challenges facing not only their students, but Tribal Nations more generally in the 21st century and beyond.

In matters concerning knowledge of ability, the philosophy of education is but a more specific form of applied epistemology. Yet philosophers of education also understand that any knowledge we may have of an individual’s abilities cannot – indeed should not – be divorced from its ethical ramifications. This is because purported knowledge about ability is used to inform decisions concerning educational opportunity, and these bear directly upon questions of fairness. In this chapter I examine a number of these epistemic and ethical questions in some detail, in particular as they pertain to the epistemology of ability. I then illustrate these concerns by focussing my attention on higher education, in particular a hiring decision in the university, where I investigate the kinds of knowledge that a selection committee for a PhD position ought to have at their disposal in order to make an informed and fair decision concerning the abilities of candidates. As it concerns the fundamental epistemic questions, I will show that the procedures used to yield knowledge of abilities is often corrupted by epistemic vice and epistemic misconduct that obstruct both understanding and fair procedures. I further elucidate a conundrum that arises when the putative knowledge used to assess ability encourages nepotism. This, I will argue, raises a number of troubling questions concerning the production of knowledge in the university.

Censorship in education has a very long history. Thus while recent instances of outrage about censorship in education tend to focus on specific illiberal forms of censorship (e.g. concerning the teaching of evolution or sex education), an historical look across cultures invites a wider and more nuanced perspective, including that censorship (a) is both an ancient and modern phenomenon; (b) is weaponized by both the Right and the Left; and (c) within educational institutions is likely unavoidable, if not also justifiable.

In this chapter, I will demonstrate why the ceaseless advocacy for ‘teaching the controversy’ in schools is both naïvely optimistic for what it hopes to accomplish, and ill-advised for what it fails to consider vis-à-vis the conditions necessary for its implementation. It is naïvely optimistic for what it expects of ordinary teachers under the conventional working conditions in most schools. And it is ill-advised because such exercises are only likely to exacerbate – rather than mitigate – tensions in both classrooms and communities of diverse background and opinion. Nothing in what I will argue means that successfully ‘teaching the controversy’ in schools is impossible. Exceptional teachers do exist. Nevertheless, I will demonstrate why exceptional teachers only serve to prove the rule. Indeed, I aim to show why even the rare teacher who does possess the relevant training, competence and moral courage is nevertheless prudent to abstain from broaching controversial material in class.

Increasing parts of the world population have rudimentary reading and writing skills but limited command of grammar, syntax and spelling. This functional illiteracy has detrimental effects on labor market participation, population health and political stability. Geographies of illiteracy also include affluent societies like the Netherlands, a country that is not only illustrative of a widespread phenomenon, but arguably also a bellwether of things to come elsewhere in the world if these developments are not reversed. This exploratory paper focuses on two institutional spaces where the literacy crisis is conventionally addressed: schools and public libraries. We argue that while each has a contribution to make, neither institution is currently able to curtail the trend, partially because preferred literacy promotion methods are incongruent with rapidly evolving changes in the literacy landscape, especially regarding youth communication. We consider three possible responses to our current literacy crisis and conclude that efforts to curb functional illiteracy require a pragmatic and multi-pronged approach, and perhaps even some counterintuitive strategies.

In this article I investigate the extent to which Bhikhu Parekh believes that a person's cultural/religious background must be preserved and whether, by implication, religious schooling is justified by his theory. My discussion will explore—by inference and implication—whether Parekh's carefully crafted multiculturalism, enriched and illuminated by numerous practical insights, is socially tenable. I will also consider whether, by extension, it is justifiable, on his line of reasoning, to cultivate cultural and religious understandings among one's own children. Finally, I will contend that Parekh, notwithstanding his cautious, even‐handed approach, commits several important errors, including conflating the culture of the parents with that of the children and insisting that cultural and religious persons ought to be allowed to defend their views in the public square on religious grounds.

Identity in the philosophical literature has until recently be confined mostly to ruminations on the self: as soul in Plato; rationality connected to, but not coterminous with, the body in Descartes; uninterrupted consciousness in Locke; a stream of experiences which a thing has in relation to itself in Hume; an emotive life in Rousseau; as noumenal self about which we can know little in Kant; as will in Schopenhauer; as an elusive but nonspecific something in Wittgenstein; and as the continuous, purposive struggle of creative power against an historically contingent concatenation of social, political, and cultural forces in Nietzsche and Foucault. Yet what follows is not a summary of metaphysics or philosophy of mind. There also is not sufficient space here to examine identity in each of the separate disciplines. Instead, what follows are some prefatory discursive remarks about identity; then, owing to the dominance of psychological theories on identity, a brief overview of some of its salient themes will be adumbrated; this will be followed by a discussion on identity formation and maintenance both in political philosophy and philosophy of education.

The challenges and opportunities associated with the education of immigrants predate modern school systems, though it certainly can be said that support for public schooling grew—for example, in Canada and the United States—as dominant (read White, Anglo-Saxon, Protestant) groups came to see the importance of integrating masses of disparate origin. Educational responses to the children of immigrants over time have been varied, and many responses are indistinguishable from efforts to address other minority groups. In North America, the rapid expansion of immigration encompassing immigrant and refugee populations from around the world, particularly since the 1960s, has led to a number of structural and curricular changes in schools, only some of which were explicitly aimed at immigrants. One example of a policy aimed at the children of immigrants was bilingual education, and as this increasingly fell out of favor, ESL (English as a second language) classrooms became more common. However, with few exceptions, neither has been a very effective instrument for addressing the interests or concerns of immigrants themselves. Nevertheless, most parents strongly prefer that their children learn to master the dominant language, as a means of getting ahead.

Over the past decades there has been increasing vocal opposition to religious schools, particularly in Western Europe. Only some of this opposition is related to the perception that some religious schools might be excluding the less fortunate. Much of the opposition rests on the conviction that it is no longer tenable to fund and support so many religious schools when the number of persons professing religious belief has sharply declined. This argument, buttressed by the belief that Europe has undergone a profound “secularization,” maintains that religious schools are but an obsolete cultural relic to be discarded in favor of nondenominational alternatives. Relatedly, religious schools are believed to contribute to segregation and “divisiveness”: Rather than maintain a system in which persons are drawn to schools that reflect their own cultural or religious background, children ought to attend the same schools, learning from – and not only about – each other through substantive interaction. Underneath this argument lies a concern with fostering the skills and dispositions necessary for citizenship. It remains unclear, however, whether religious schools are more guilty of segregation than nonreligious schools. Nor is it clear why attending a religious school would make one less capable of cultivating the skills and dispositions necessary for citizenship than nonreligious alternatives.

Po svoji uèinkovitosti pri spodbujanju éustev glede pripadnosti oz. nepripadnosti je morda edino religija sposobna tekmovati z domoljubjem. Morda tudi samo religija lahko tekmuje z domoljubjem v svoji sposobnosti, da spodbuja in neguje pripadnost milijonov, da bi dosegla niz ciljev povezanih z zvestobo. Vendar paje, kotje opazil John Kleinig (2014: 5), 'domoljubna in verska zvestoba, kljub vsem svojim vznemirjujoèim lastnostim, pogosto pristranska, izkljuóujoéa in celo teroristiéna'. Ince se posamezniki nekritiéno identificirajo z narodom, njegovimi ideali, zgodovino, institucijami in voditelji, ima domoljub nagnjenost delovati, braniti, napadati in celo imeti tujce za manjvredne.

Al decennia verdedigen liberale theoretici de stelling dat burgerschap de taak is van de school. Hoewel er onder hen substantiële meningsverschillen bestaan, delen ze allemaal hetzelfde geloof in zowel de plicht als capaciteiten van scholen om te doen wat hun theorieën voorschrijven. Wij hebben alle begrip voor de gedachten achter deze theorieën; ze brengen namelijk idealen tot uitdrukking die wij na zouden moeten streven. Ze beschrijven niet de scholen die wij hebben, maar die we nodig hebben. Maar welke verdiensten deze geïdealiseerde liberale visies op burgerschapseducatie ook mogen hebben in een vergaderzaal, ze zijn niet overtuigend en bruikbaar. Simpelweg omdat ze onvoldoende rekening houden met de empirische realiteit van de bredere politieke context waarbinnen beleid op het gebied van burgerschapseducatie wordt ontwikkeld en geïmplementeerd.

Ondanks antidiscriminatiebeleid en de lippendienst die universiteiten tegenwoordig bewijzen aan ‘inclusie’, ‘sociale veiligheid’ en ‘gelijke kansen’, is discriminatie binnen de universiteit nog steeds wijdverspreid. Ervaringen met discriminatie op de universiteit zijn vooral pijnlijk voor degenen die geen hogere functie krijgen, ook al voldoen ze aan alle eisen. Klachten worden vaak niet serieus genomen, waarna universiteitsbestuurders vaak hardnekkig ontkennen dat ze iets verkeerd hebben gedaan, waardoor de slachtoffers zich vernederd en gedemoraliseerd voelen.

Whataboutism ist eine Strategie, bei der auf eine Anschuldigung mit einer Gegenfrage reagiert wird, die ebenfalls eine Anschuldigung impliziert, wodurch die ursprüngliche Frage eher umgangen als beantwortet wird. Es handelt sich um eine wirksame Methode, um die Aufmerksamkeit auf eine andere Situation zu lenken, indem ein vergleichbarer oder auch unvergleichbarer Kontrast hergestellt wird, wodurch der Beschuldigte versucht, sein eigenes Verhalten zu rechtfertigen und sich der Verantwortung zu entziehen. Allerdings implizieren nicht alle Formen des Whataboutism eine Fehlschlussfolgerung, noch werden sie immer falsch angewendet. Der Kontrast, der sich aus der Frage „Was ist mit ...?“ ergibt, kann dann einen entscheidenden Beitrag zu einer Situation leisten, die einer weiteren kritischen Analyse bedarf, und damit die Glaubwürdigkeit der Argumentation stärken.

Whataboutism is een strategie waarbij op een beschuldiging wordt gereageerd met een wedervraag die eveneens een beschuldiging impliceert, waardoor de oorspronkelijke vraag eerder wordt ontweken dan beantwoord. Het is een effectieve methode om de aandacht te verplaatsen naar een andere situatie door een vergelijkbaar, dan wel onvergelijkbaar, contrast te bieden, waardoor de beschuldigde het eigen gedrag probeert te rechtvaardigen en verantwoordelijkheid probeert te ontlopen. Maar niet alle vormen van whataboutism impliceren echter een drogredenering, noch worden ze altijd verkeerd toegepast. Het contrast dat voortkomt uit de vraag ‘what about’ kan dan een cruciale bijdrage leveren aan een situatie die een verdere kritische analyse vereist, en daarmee de geloofwaardigheid van de argumentatie versterken.

In de afgelopen tijd is compensatoir toetsen in het Nederlandse onderwijs een populaire toetsvorm geworden. Hierbij slaagt een student voor een reeks toetsen indien het gemiddelde op deze reeks voldoende is. In deze analyse betogen wij dat het compensatoire systeem echter zowel onverdedigbaar als moreel gezien onverantwoordelijk is. Het grote gevaar van compensatoire toetsregimes is namelijk dat het hiaten in kennis en vaardigheden tolereert, wat de validiteit van een diploma ondermijnt en bovendien medeburgers in gevaar brengt.

In Nederland worden al geruime tijd zowel op landelijk als op lokaal niveau en zowel vanuit het beleid als door bezorgde ouders uiteenlopende inspanningen geleverd om onderwijssegregatie tegen te gaan. In dit artikel wordt betoogd dat we desondanks voor een zware opgave staan, aangezien het uitoefenen van individuele vrijheid en het streven naar sociale gelijkheid voor spanningen kan zorgen. In het artikel wordt de stelling uitgewerkt dat sociale integratie in het onderwijs via gemengde scholen niet per se de enige en beste manier is om het ideaal van gelijke kansen te realiseren. Verder stellen we dat een onderscheid moet worden gemaakt tussen vrijwillige en onvrijwillige vormen van onderwijssegregatie. Als alternatief voor integratie worden daarom de mogelijkheden voor vrijwillige separatie geëxploreerd.

Een veelgehoorde kritiek op islamitische scholen is dat kinderen er worden geïndoctrineerd en dat dit in strijd is met het doel van onderwijs in een democratische samenleving. Dit artikel onderzoekt de principiële vraag of ouders ervoor zouden kunnen kiezen om hun kind naar een school te sturen waar hij of zij geïndoctrineerd wordt, bijvoorbeeld omdat zij denken dat het kind op een religieuze school minder kans loopt te worden gestigmatiseerd. Daarnaast wordt bekeken of het waarschijnlijk is dat kinderen op islamitische scholen in Nederland daadwerkelijk geïndoctrineerd worden.

Het zal geen van de aanwezigen verbazen dat we het volgende allemaal tegenkomen in empirisch onderzoek: verborgen aannames, ongegronde conclusies, vreemde analyse-eenheden, een ontbrekende uitsplitsing van gegevens, een ‘post hoc ergo propter hoc’-redenering (een simpele correlatie die leidt tot ongerechtvaardigde gevolgtrekkingen over oorzaak en gevolg), ontbrekende contextuele verklaringen, onjuiste en misleidende vergelijkingen, onthutsend onbetrouwbare steekproeven die leiden tot uiterst dubieuze extrapolaties, en hypotheses die voorspellen of proberen te achterhalen en bevestigen wat de gemiddelde persoon al weet. We beschikken natuurlijk over een overvloed aan gegevens uit pedagogisch en onderwijskundig onderzoek en een haast onbegrensde hoeveelheid grafieken en tabellen met cijfers die pretenderen iets te meten. Deze gegevens komen echter maar al te vaak tot stand op basis van concepten van twijfelachtige waarde. Er ontbreekt vaak een ondersteunend theoretisch kader waarmee bevindingen kunnen worden geïnterpreteerd, verklaard of vertaald naar andere contexten, en waarmee bovendien de betekenis van de resultaten aan niet-specialisten kan worden duidelijk gemaakt.

The ideological interface between Muslims and liberal educators undoubtedly is strained in the realm of sex education, and perhaps on no topic more so than homosexuality. Some argue that schools should not try to ‘undermine the faith’ of Muslims, who object to teaching homosexuality as an ‘acceptable alternative lifestyle’. In this article, I will argue against this monolithic presentation of Islam. Furthermore, I will argue that a narrow view of Islam is neglectful of gay and lesbian Muslims who are particularly vulnerable to the unrepentant hostilities of their own communities.

In this article, I examine a case involving an equity-minded parent caught in a quandary about which school to select for her child, knowing that her decision may have consequences for others. To do so, I heuristically construct a fictional portrait and explore the deliberative process a parent might have through a dialogue taking place among ‘friends’, where each friend personifies a different set of ethical considerations. I then briefly consider two competing philosophical assessments but argue that neither position helpfully assists in resolving the quandary. To conclude, I ask the provocative question whether parental motives – but also their school choices – actually matter if the inequitable outcomes seem to remain unchanged.