Mustafa Yavuz

This study examines, from a philosophical perspective, why the concept of life has become the subject of a persistent definitional crisis in contemporary biology and philosophy of biology. The central claim of the article is that attempts to define life are not merely descriptive or technical efforts; rather, they are products of regimes of knowledge grounded in specific ontological, epistemic, and methodological assumptions. In this sense, definitions of life are approached not as neutral scientific statements, but as boundary-setting interventions that determine which phenomena are included within the scope of “life” and which are excluded. Focusing primarily on definitions of life and explicitly anti-definitional positions published since 2011, the study offers a systematic examination of conceptual pluralism in the recent literature. Beginning with Edward Trifonov’s lexical meta-definition, the analysis encompasses informational, systemic, process-oriented, phenomenological, teleological, and meaning-centered approaches, as well as views that argue for the indefinability of life. The aim is not to assess the truth or falsity of particular definitions, but to render visible the scientific contexts in which they are produced, the epistemic needs they address, and the metaphysical assumptions they presuppose. The article argues that the incompatibilities among definitions of life should not be regarded as a sign of theoretical failure, but as a necessary consequence of the multi-layered, context-dependent, and irreducible nature of life as a phenomenon. Accordingly, instead of reducing life to a single definition, the study critically interrogates the practice of definition itself. In conclusion, it suggests that in philosophy of biology, approaches centered on the search for definitive definitions are increasingly giving way to perspectives that are pluralistic, process-oriented, and explicitly attentive to epistemic limits.

The sense of agency is the subjective feeling of control over one's own actions and the associated outcomes. Here, we asked whether and to what extent the reasons behind our choices (operationalized by value differences, expected utility, and counterfactual option sets) drive our sense of agency. We simultaneously tested these three dimensions during a novel value-based decision-making task while recording explicit (self-reported) and implicit (brain signals) measures of agency. Our results show that choices that are more reasonable also come with a stronger sense of agency: humans report higher levels of control over the outcomes of their actions if (1) they were able to choose between different option values compared to randomly picking between options of identical value, (2) their choices maximizes utility (compared to otherwise) and yields higher than expected utility, and (3) they realize that they have not missed out on hidden opportunities. EEG results showed supporting evidence for factors (1) and (3): We found a higher P300 amplitude for picking than choosing and a higher Late-Positive Component when participants realized they had missed out on possible but hidden opportunities. Together, these results suggest that human agency is not only driven by the goal-directedness of our actions but also by their perceived rationality.

The aim of this study was to reveal doctors' and nurses' attitudes to euthanasia in intensive care units and surgical, internal medicine and paediatric units in Turkey. A total of 205 doctors and 206 nurses working in several hospitals in Istanbul participated. Data were collected by questionnaire and analysed using SPSS v. 12.0. Significantly higher percentages of doctors (35.3%) and nurses (26.6%) working in intensive care units encountered euthanasia requests than those working in other units. Doctors and nurses caring for terminally ill patients in intensive care units differed considerably in their attitudes to euthanasia and patient rights from other health care staff. Euthanasia should be investigated and put on the agenda for discussion in Turkey

Ahlak ve müzik, tarih boyunca, insanlığın ortak bilinci tarafından bir araya getirilen insan faaliyetinin iki farklı alanıdır. Müzik aracığıyla insanın ruhsal durumunu etkilemeye yönelik sihirsel ve dinsel ritüeller buna örnektir. Ancak sadece Antik Yunanistan'da bu iki kavram birleştirilmiş, bir teoriye dönüşmüş ve bu teori felsefi bir doktrin olarak değerlendirilmiştir. Bu teorinin adı Ethos'tur. Bu kelime Yunanca Hqo? kelimesinden üretilmiş ve Etik kavramına hayat vermiştir.Antik Yunan filozofları Ethos teorisi çerçevesinde, armoni, ritim, mod, çalgı gibi müzik kategorilerini detaylı bir şekilde incelemişlerdir. Bu müzik araçlarının, insanın ahlakına edebileceği etkiye yönelik değerlendirmelerinin sonucunda onların kullanımıyla ilgili önemli neticelere ulaşmışlardır. Ethos teorisinin önemli kısımlarından birisi olan müzik eğitimi; müziği, insanın ahlaki terbiyesinin en önemli aracı olarak değerlendirmektedir.Bu çalışmada Antik Yunan felsefesinde Ethos kavramı ve teorisinin tarihçesi aydınlatılmakta ve devlet, birey, eğitim ve müzik gibi kavramların etkileşimi araştırılmaktadır. Ayrıca bu çalışmada, müziğin etik ve eğitici cephesi detaylı bir şekilde aydınlatılmaktadır.

Alan yazında yer alan örgüt ve yönetim kuramları yöneticilerinin uygulamaları, görüşleri ve araştırmalar tarafından şekillendirilmiş, ortaya çıkan bu görüş ve uygulamalar da yeni yöneticilerin uygulama ve davranışlarında yol gösterici bir rol üstlenmişlerdir. Okul müdürlerinin yönetim uygulama ve görüşlerinin yönetim kuramları bakımından değerlendirilmesinin önemli olduğu düşünülmektedir. Bu nedenle araştırmanın amacı, okul müdürlerinin yönetim uygulamalarının yönetim kuramları bakımından değerlendirilmesi olarak belirlenmiştir.Bu çalışmada veriler, nitel araştırmada veri toplama yöntemlerinden birisi olan görüşme yöntemi içerisinde yer alan "yarı yapılandırılmış görüşme tekniği" ile toplanmış ve içerik analizi yöntemi ile analiz edilmiştir. Araştırmanın evrenini, 2008?2009 eğitimöğretim yılında Konya ilinde görev yapan okul müdürleri oluşturmaktadır. Örneklem ise, evrenden çok amaçlı örnekleme yöntemi ile seçilen 14 ilköğretim okulu müdüründen oluşmaktadır.Okul müdürlerinin yönetimle ilgili görüş ve uygulamaları yönetim kuramları bakımından değerlendirildiğinde, müdürlerin yönetimle ilgili görüş ve uygulamalarının daha çok klasik kuramların varsayımları ile paralellik taşıdığı görülmektedir. Bu çerçevede çeşitli değerlendirme ve önerilerde bulunulmuştur.