Paul Nedelisky

Gerçekçilik geri döndü. Yorumun ötesinde hiçbir şeyin bulunmadığına itikat edilen onlarca yıl sonra Postmodern gelenekteki düşünürler realitye (gerçekliğe) geri dönüyorlar. Aralarında Maurizio Ferraris, Graham Harman ve Markus Gabriel'in de bulunduğu kıta filozoflarından oluşan yeni bir grup, realizmin haksız yeri ve pervasızca terk edildiği iddia ediyor. Onları harekete geçiren şeylerden biri sırf felsefi olsa da realizmi, her ne olursa olsun söylemlerin yegâne hakikat olduğunu düşünerek davranan bir dünya liderleri guruhu tarafından temsil edilen kaba, Nietzscheci politik tavra karşı bir savunma olarak görüyorlar. Sosyolojide bile, rasyonel fail teorisinin cılız, metafizikten azade teorileştirmesine, “şeylerin onları ne ise o yapan nesnel doğaları ve aralarında gerçek nedensel etkileşimler mümkün kiran güçleri olduğunu kabul eden ağır sıklet bir metafizik görüş” olan “eleştirel gerçeklik” eşlik etti.Bu arada, Analitik felsefe başlangıcından bu yana ağırlıklı olarak realist kalmasına rağmen aynı zamanda zihnin dışında bir dünyanın bilgisini ya da herhangi bir bilgiyi talep etmekte hakikaten haklı olup olmayacağımız sorusuyla da boğuşmuştur. Ancak, son zamanlarda analitik muhitten düşünürler, bizim dünyaya dair fikirlerimizin bizatihi dış dünyadan radikal bir şekilde farklı olduğuna dair açıkça kusurlu ama kökleşmiş varsayımlara işaret ederek Kartezyen mirastan devşirilen inelenen şüpheciliğe kafa tuttular. Ayrıca takipçilerine bizim bilinçli düşünceden bile önce gerçek bir dünyada vücuda gelen düşünürler olduğumuzu hatırlattılar.

_Why efforts to create a scientific basis of morality are neither scientific nor moral_ In this illuminating book, James Davison Hunter and Paul Nedelisky trace the origins and development of the centuries-long, passionate, but ultimately failed quest to discover a scientific foundation for morality. The “new moral science” led by such figures as E. O. Wilson, Patricia Churchland, Sam Harris, Jonathan Haidt, and Joshua Greene is only the newest manifestation of that quest. Though claims for its accomplishments are often wildly exaggerated, this new iteration has been no more successful than its predecessors. But rather than giving up in the face of this failure, the new moral science has taken a surprising turn. Whereas earlier efforts sought to demonstrate what is right and wrong, the new moral scientists have concluded, ironically, that right and wrong don’t actually exist. Their (perhaps unwitting) moral nihilism turns the science of morality into a social engineering project. If there is nothing moral for science to discover, the science of morality becomes, at best, a feeble program to achieve arbitrary societal goals. Concise and rigorously argued, _Science and the Good_ is a definitive critique of a would-be science that has gained extraordinary influence in public discourse today and an exposé of that project’s darker turn.