Tomasz Puczyłowski

The aims of this paper are (i) to provide a detailed taxonomy of noncanonical uses of interrogative sentences, i.e. when they are used not to ask a question but to convey some information, or to ask a question albeit not that expressed by the interrogative sentence exploited in the act, (ii) to identify properties of circumstances where an interrogative sentence is being used in this way, and (iii) to propose some maxims that govern the rational use of questions. Four main categories of such cases are presented, and a few further subclasses are differentiated. I show how these types are interrelated, and what logical features differentiate them. I also propose a hypothesis for when an interrogative sentence is not being used in its primary mode. Studies on circumstances in which questions are used in other ways can shed light on maxims that govern asking and questioning in a rational conversation; therefore, some possible maxims of this kind are proposed.

Building on our diverse research traditions in the study of reasoning, language and communication, the Polish School of Argumentation integrates various disciplines and institutions across Poland in which scholars are dedicated to understanding the phenomenon of the force of argument. Our primary goal is to craft a methodological programme and establish organisational infrastructure: this is the first key step in facilitating and fostering our research movement, which joins people with a common research focus, complementary skills and an enthusiasm to work together. This statement—the Manifesto—lays the foundations for the research programme of the Polish School of Argumentation.

Keith DeRose zauważył, że niezmienności kontekstowej atrybucji wiedzy można bronić za pomocą tzw. manewru z zasadnej stwierdzalności. Stosujący ten manewr inwariantyści (jak np. Tim Black) utrzymują, że wartość logiczna określonej atrybucji wiedzy nie zmienia się wraz ze zmianą kontekstu jej asercji; może się jednak zmieniać to, co takie asercje konwersacyjnie implikują, skutkując poczuciem, że zmienia się wartość logiczna samej atrybucji. Z podobnym manewrem mamy do czynienia w innych sporach filozoficznych. Niektórzy autorzy (m.in. Fred Adams) utrzymują, że zdania fikcjonalne pozbawione są wartości logicznej; jeżeli zdania takie wydają się ją mieć, to tylko za sprawą tego, że wypowiadając takie zdania, implikuje się konwersacyjnie sądy logiczne. Inni badacze (Emery i Hill) argumentują, że za poczucie fałszywości nierzeczywistych okresów warunkowych z niemożliwym poprzednikiem odpowiedzialne są fałszywe implikatury konwersacyjne generowane przez asercje trywialnie prawdziwych zdań tego typu. Z kolei niektórzy, jak Alan Hazlett, twierdzą, że z éA wie, że pù nie wynika to, że p; ale to, że p jest jedynie implikaturą konwersacyjną takiej atrybucji wiedzy. Merytoryczna wartość tego rodzaju argumentacji zależy więc od tego, czy asercje rozważanych zdań rzeczywiście generują określone implikatury konwersacyjne. W pracy wykazałem, że można mieć co do tego wątpliwości. W tym celu identyfikuję i opisuję własność implikatur konwersacyjnych, której – jak pokazuję – nie mają jednak sądy mające być w opinii wspomnianych badaczy implikaturami konwersacyjnymi asercji rozważanych zdań. Własność ta polega na tym, że implikatura konwersacyjna jest wrażliwa na tzw. dociekliwe pytania rozstrzygnięcia – odpowiedź twierdząca na takie pytanie nie generuje implikatury konwersacyjnej, którą asercja takiego zdania mogłaby mieć w innym kontekście.

Gideon Rosen described the difficulties faced by those who claim that statements about possible worlds cannot be literally true. According to his argument, if the truth of modal sentences could be explained by referring to the hypothesis of the plurality of possible worlds, which is a sort of fiction for modal irrealists, the position would have antinomic consequence. I argue that the advocate of broad modal fictionalism can avoid such a devastating conclusion. To that end, her position should be given in meta-language describing the necessary and sufficient conditions of accepting modal sentences as true in terms of fiction of possible worlds. I show that there is a coherent way of reading ‘it is accepted as true’ that allows one to maintain that the disjunction of two mutually contradictory propositions can be accepted without accepting either of them.

Counterpossibles are counterfactuals with an impossible antecedent. According to the orthodox view of counterfactuals, all counterpossibles are vacuously true. This is puzzling because some counterpossible statements seem to be false. The paper analyzes two approaches to explaining why certain counterpossibles, though perhaps true, may appear to be false. The first, which appeals to the Gricean mechanism of conversational implicatures, asserts that some counterpossibles appear to be false because their assertion carries with it a false conversational implicature. However, I argue that, under a closer scrutiny, this approach collapses. I therefore turn to a second approach, proposed by Timothy Williamson. It appeals to a heuristic according to which speakers may regard a counterpossible to be false if they have previously accepted its opposite. Since the applicability of Williamson’s solution is limited, I suggest a more general account. Its underlining idea is that a counterpossible is rejected if the speaker cannot find what they regard as a universally true conditional function derivable from the counterpossible by substitutions and syntactic transformations.

The aim of the paper is to defend the view according to which all simple fictional sentences are meaningless. If their assertions seem to convey some truth evaluable information, and fictional sentences themselves seem to be true or false, it is because some pragmatic mechanisms are operative, enabling the expression of propositions not encoded in the semantic content of these sentences. According to some theorists, the mechanisms responsible for that process are the same as those responsible for generating conversational implicatures. I argue against that claim and maintain that to comprehend the information conveyed by a fictional assertion, one must determine what kind of fictional assertion it is and only then apply the relevant interpretative rule adjusted to the fictional sentence used in that act.

The aims of this paper are to provide a detailed taxonomy of noncanonical uses of interrogative sentences, i.e. when they are used not to ask a question but to convey some information, or to ask a question albeit not that expressed by the interrogative sentence exploited in the act, to identify properties of circumstances where an interrogative sentence is being used in this way, and to propose some maxims that govern the rational use of questions. Four main categories of such cases are presented, and a few further subclasses are differentiated. I show how these types are interrelated, and what logical features differentiate them. I also propose a hypothesis for when an interrogative sentence is not being used in its primary mode. Studies on circumstances in which questions are used in other ways can shed light on maxims that govern asking and questioning in a rational conversation; therefore, some possible maxims of this kind are proposed.

In this paper I present a warranted assertability maneuver (WAM) and three necessary criteria for its rational applications proposed by Keith DeRose. I show that these criteria are not sufficient to reject a WAM directed against Gettier’s famous cases, for it satisfies all the criteria. If the WAM against Gettier’s claim is correct, then Gettier’s argumentation is less persuasive and conclusive than it has seemed before and it becomes questionable. If one were to insist that the Gettier cases truly showed that the traditional definition of knowledge was too broad and should not be explained in terms of generating false conversational implicatures by true assertions of Gettier’s sentences, then one would have to conclude that there should be some other unidentified by DeRose criteria which were not satisfied by the WAM in Gettier case discussion. Therefore I propose the fourth standard for successful WAM: If in a context C the assertion of sentence S is unacceptable only because it generates some false conversational implicatures I1,…, In, then the assertion of S in any other context C* generating false I1,…, In is unacceptable to the same extent as the assertion of S in C.

In the paper I present and analyze the most common arguments in a favor of epistemic contextualism i. e. the thesis that the truth-value of a given knowledge report varies with the context of its attribution. I point out why these arguments seem to be unsound or inconclusive. I also appeal to recent empirical studies carried out lately by Joshua May, Walter Sinnott-Armstrong, Jay G. Hull and Aaron Zimmerman whose results suggest that the contextualists’ intuitions concerning the evaluation of knowledge attributions are not so commonly shared among competent speakers and therefore probably false. It follows from the study that the most common evaluations we make are contradict those predicted by the contextualists.

According to Adams and his colleagues, fictional sentences, i.e. sentences featuring fictional names, lack any truth value. To explain intuitions to the contrary, they refer to the pragmatics of fictional assertions and claim that sincere utterances of those sentences generate some conversational implicatures. They argue that all who take fictional sentences to have a truth value tend to mistake implicatures of assertions of such sentences with their literal content. The aim of the paper is to show that this argument is not convincing.The challenge being that it doesn’t provide any satisfactory explanation as to what is negated in seemingly genuine disagreement cases in which fictional sentences are asserted. Sentential negation usually doesn’t affect (i.e. negate) a proposition which is conversationally implied, especially when it comes to the manner implicature. And, as I argue, an advocate of the pragmatic defence should maintain that this is the kind of conversational implicature that the assertion of fictional sentences generates.

W artykule przedstawiam tzw. chwyt z zasadnej stwierdzalności (WAM) wymierzony w znaną argumentację E. Gettiera, która miała wykazać nieadekwatność tradycyjnej definicji wiedzy. Keith DeRose sformułował trzy warunki poprawności WAM – pokazuję, że zaproponowany w pracy WAM je spełnia. Jeśli zaproponowany sposób wyjaśnienia Gettierowskich przykładów jest poprawny, to konkluzywność argumentacji Gettiera staje się wątpliwa. Jeśli jednak nie jest i przykładów Gettiera nie można wyjaśnić poprzez odwołanie się do generowania fałszywych implikatur konwersacyjnych przez prawdziwe asercje określonych zdań, to warunki poprawności nałożone przez DeRose’a na WAM okazują się niewystarczające. W pracy proponuję więc uzupełnić listę tychże o następujący warunek: jeżeli w określonym kontekście k asercja danego zdania Z ma być nieakceptowalna jedynie ze względu na generowanie w tych okolicznościach fałszywych implikatur i1, ..., in, to asercja tego zdania w każdym innym kontekście k*, która generować będzie w k* dokładnie te same fałszywe implikatury i1, ..., in, ma być również nieakceptowalna (i to w równym stopniu).

Przedmiotem pracy są uwagi Jerzego Pelca dotyczące pojęcia kłamstwa i kłamania opublikowane w O pojęciu kłamstwa – z punktu widzenia semiotyki (1990). Przedstawioną w niej definicję kłamania porównuję z warunkami nakładanymi na to pojęcie przez innych autorów. Pokazuję, że zdaniem Pelca, warunek ekstensji przekonań nie jest koniecznym warunkiem na kłamstwo. Dodatkowo, zauważam, iż pewne uwagi Pelca skłaniają do wniosku, że można kłamać implikując coś, co uważa się za fałsz, nie zaś wyraźnie to stwierdzając. Argumentuję, że przyjmowany w analizowanej pracy warunek chęci oszukania adresata jest wątpliwym warunkiem koniecznym kłamania. Ostatecznie, uwzględniając spostrzeżenia Pelca, proponuję następująca definicję: (DEF. Kłamania*) Osoba A kłamie w określonym kontekście K osobie B, że p, zawsze i tylko wtedy, gdy: (1) A posługuje się w K pewnym znakiem Z, zaś zgodnie z pewną przyjętą lub utartą konwencją posłużenie się Z przez A wobec B w K może być zasadnie uznane za twierdzenie przez A wobec B, że p, i (2) A nie uznaje w K, że p, oraz (3) nie powiadamia uprzednio o tym B, albo też (2*) A uznaje w K, że p, ale (3*) zakłada, że pomimo (1) B uzna, że A nie sądzi, że p.

The main aim of the paper is to discuss some recent definitions of lie and lying, particularly that proposed recently in Edukacja Filozoficzna by Andrzej Stępnik. First I point out that his proposals share common conviction that among other things one has to have intention to deceive someone in order to lie. But this is wrong since it is quite clear that in a case of bold-face lies one can lie without having this intention. And bold-face lies are lies. It follows that not only Stępnik’s definitions but all descriptive definitions of lies and lying sharing this condition are too narrow, so are inadequate. Instead of giving another descriptive definition of lying and lie, some précising definitions are proposed. According to first of them: A person x lies to y iff (i) x claims to y something that x doesn’t believe, and (ii) x doesn’t inform y that she doesn’t believe what she clams. According to another; A person x lies to y iff (i) by uttering something x expresses some propositional attitude (belief, desire, knowledge etc.), (ii) x doesn’t have this attitude, (ii) x doesn’t inform y that (ii) And the last states: A person x lies to y iff (i) x performs some speech act, (ii) some propositional attitude is one of the necessary conditions of sincery condition of this act, (iii) x doesn’t have this propositional attitude, (iv) x doesn’t inform y that (iii). We also propose crucial definition of claiming: A person x claims at a context C that p iff there is some sentence S of some language L (which x understands perfectly): (i) x utters S at C, (ii) according to semantic rules of L: uttering at C sentence S means that p, (iii) x is disposed at C to confirm the truthfulness of S. and expressing: A person x by uttering S expresses some kind of propositional attitude that p iff for all who are acquainted with proper linguistic or social convention is reasonable to attribute this kind of propositional attitude that p to x