Axle Christien Tugano

Tunguhin ng pananaliksik na ito ang bahagyang pagkalas sa pagtingin sa genitalia bilang sagisag ng buhay, paglikha, at/o pagbubuo ng bagong buhay. Ngunit, naiuugnay din ang butò (titi, phallus, o penis) sa usapin ng kamatayan. May adbentaheng hatid ang pagbabalik-tanaw sa mga salaysaying bayan mayroon ang mga Pilipino upang maunawaan ang diwa at kabuluhan ng kamatayan sa buhay ng mga tao. Bilang pormularyo ng pagsusuri, lumikha ang may-akda ng panimulang tipolohiya ng kamatayan sa mga salaysaying bayan. Bilang kinasapitan, natukoy ang sala-salabat na uri. Lagpas sa kinasanayang paghahati ng aktibo at pasibong kamatayan, ang paglitaw ng samot-saring uri at/o paraan ng kamatayang nakaangkla sa balangkas ng pagpapahalagang mistikal, personalistiko, at naturalistiko. Mula sa mga ito, muling sisibol ang paniniwala natin hinggil sa esensiya ng pagpapakamatay at/o pagpatay, pagbawi sa kamatayan o pagsalungat sa kamatayan, ang paniniwala sa bago at/o panibagong buhay, at maging ang paghahanda sa kamatayan sa anyo ng mga ritwal, pag-alala, at pagkilala. Sa lahat ng mga nabanggit na saklaw ng kamatayan, pinahahalagahan sa pag-aaral na ito ang kambal na pagdalumat sa Death Studies sa unang banda at Somatic Studies sa kabilang dako.

Isang makabuluhang yugto sa kasaysayang diplomatiko ng Pilipinas ang naging tagumpay ng bansa noong Hulyo 12, 2016 sa kaso laban sa Beijing sa pamamagitan ng Arbitral Tribunal ng Permanent Court of Arbitration na ginanap sa The Hague, Netherlands. Ang kasong ito ay may kinalaman sa pag-aangkin ng Tsina sa Scarborough Shoal at iba pang bahagi ng Kanlurang Dagat ng Pilipinas. Kinilala ang administrasyong Duterte sa pagkiling nito sa kapangyarihan at impluwensiya ng Tsina, na naipakita sa mga pambansang polisiya at talumpati ng pamahalaan. Layunin ng komentaryong pananaliksik na ito na suriin ang kasaysayan, pinagmulan, kalagayan, at tadhana ng hidwaan sa pagitan ng Tsina, Pilipinas, at iba pang estado hinggil sa pag-aangkin sa Kanlurang Dagat ng Pilipinas. Higit na binigyang-diin ang epekto ng pag-aangkin at pagkawala ng teritoryo sa pang-araw-araw na pamumuhay ng mga Pilipino, na malaki ang impluwensiya hindi lamang sa soberanya ng bansa kundi pati na rin sa kabuhayan at seguridad sa pagkain, lalo na ng mga mangingisdang Pilipino. Mahalagang sangguniin ang kasaysayan ng diplomatikong ugnayan ng Pilipinas at Tsina upang lubos na maunawaan ang patuloy na pagtindi ng tensiyon sa pagitan ng dalawang estado.

Pumoposisyon ang pananaliksik sa pag-aambag ng kaalaman ukol sa somatikong lipunan o pag-aaral sa kultural na kahulugan ng katawan at pangangatawan sa unang banda, habang pinahahalagahan ang saysay ng mga salaysaying bayan sa kabilang dako. Matagal nang sinikil dulot ng “konserbatismo”, o ‘di kaya paglilimita sa usaping may kinalaman sa genitalia, ang butò (titi) at puki gayong sa mga nagdaang dekada ay patuloy na pinagyayaman ang teoretisasyon sa “pagkatao” at “kaisipang” Pilipino. Paano mauunawaan ang kabuoang pagkatao at kaisipan ng mga Pilipino kung hindi isasangkot sa talastasan ang mga genitalia na isa ring bahagi ng katawan ng tao at nagtataglay ng sariling kahulugan? Kung kaya’t dahil sa nakasagkang elemento ng diskurso kaugnay nito, hindi natin lantad na nababanggit ang mga salitang may kinalaman sa seks at genitalia. Bilang resulta, ikinukubli natin sa samot- saring euphemismo at/o metapora at direktang simbolismo upang pababain ang tensiyon ng komunikasyong para sa iba ay “seksuwal” at “mahalay.” Isa sa matagal nang iniuugnay sa mga genitalia ay ang mga kagamitan at prosesong agrikultural ng mga Pilipino katulad ng bigas, prutas, gulay, halaman, at iba pa. Ito ay naging bahagi ng paglilinang, pagpoprodyus, hanggang sa paghahanda sa hapag-kainan ng mga Pilipino. Nailarawan ang mga pisikal nitong estrukturang nasukat sa haba o ikli at/o laki o liit. Gayon din ang gustasyong paglalarawan na nasukat sa pamamagitan ng dila—sarap, labnaw, lapot, at iba pa. Bagama’t patuloy na ginagamit at/o naririnig sa pang-araw-araw na pamumuhay, hindi pa ito gaanong nabibigyan ng malalimang pagsusuri. Sa pamamagitan ng pagkalap, pag-uugnay, at pagpapahalaga sa mga salaysaying bayan, tutuklasin ng pag-aaral ang simbolismo ng butò batay sa mga kagamitan, proseso, at produktong nakaugnay sa agrikulturang Pilipino.

Tuturulin sa artikulong ito ang saysay ng sinaunang pamayanan ng Maynila (circa 1521) sa lente ng sinaunang pakikipagkalakalan. Nagmistulang entrepot ng mga kalakal ang Maynila sa loob at labas nito sa iba’t ibang panahon. Sa ganitong pagpapanahon, maipasusundayag dito ang halagahin ng Kalakalang Kabanwahan upang maunawaan ang ugnayan ng Maynila sa iba’t ibang pamayanan. Mababakas ang ganitong ugnayang ekonomiko ng Maynila sa historikal at arkeolohikal na pagpapaliwanag. Gamit ang kambal na pagtanaw sa Kasaysayan (tuon sa panahon at espasyo) at Arkeolohiya (tuon sa artifakt), matutukoy natin ang ilang talang magsisiwalat sa ugnayang pangkalakalan ng Maynila sa kanyang loob (karatig pamayanan) at labas o sa malalayong kabihasnan ng Timog Silangang Asya, Silangang Asya, at Timog Asya. Ang pagiging masalimuot ng ugnayang ekonomiko ng Maynila sa loob at labas ay nagpatuloy pa hanggang sa panahon ng transisyon mula prekolonyal tungong kolonyal.

Isa ang kontinenteng Aprika sa ipinakilala at tinalakay noong 1991-1992 ng Lupon ng Araling Pang-erya ng Dalubhasaan ng Agham Panlipunan at Pilosopiya (DAPP) sa Unibersidad ng Pilipinas (UP) Diliman. Isa ito sa ibinunga ng Araling Pang-erya na kalaonan ay tatawagin bilang Araling Kabanwahan o isang disiplinal na pag-aaral sa ugnayan at/o pag-uugnay sa Pilipinas at sa mga kaugnay na bayan at/o kabihasnan. Gayumpaman, sa kabila ng pagpupunlang ito, nananatiling salat ang kaalaman ng mga Pilipino tungkol sa Aprika bilang isang erya at rehiyon. Tinuturol ng pananaliksik na ito ang pagbabalik-tanaw sa (1) kasaysayan ng African Studies bilang Area Studies sa unang banda at Araling Aprikano bilang Araling Kabanwahan sa kabilang dako; (2) mga institusyonal na karanasan sa pagtuturo at pagkatuto ng Araling Aprikano; at (3) ang pangsangguniang pagtatala sa mga akdang nagtampok sa ugnayan ng Pilipinas at Aprika. Sa huli, ang pag-aaral na ito ay preskriptibong nagpapanukalang maibalik at mapagyaman sa kurikulum ang Araling Aprikano sa Pilipinas na nakabatay sa pananaw, pagpapahalaga, at talastasang Pilipino.

Layunin ng artikulong ito na maisakasaysayan ang isa sa pinakamatandang bisyo o tinurang adiksiyon sa ilang lipunang Pilipino—ang paninigarilyo at iba pang plural na anyo nito. Mula sa tipikal na perspektibang ekonomiko (produksiyon at konsumpsiyon) na kinakawingan ng mga naunang pag-aaral patungkol sa bisyong ito, bahagyang kumakalas dito ang pag-aaral na ito. Mas higit na pagtutuonan ng interes ang sosyo-kultural na lapit patungkol sa bisyo at/o adiksiyong ito. Sisimulan sa sistematikong pagsasakasaysayan at tematikong ugatin ang samot-saring pakahulugan, pananaw, pagtrato, at pagpapahalaga rito ng ilang Pilipino sa iba’t ibang panahon. Kakatawanin ng pag-aaral ang kasaysayan at katuturan ng bisyong ito sa agos ng iba’t ibang panahon sa ating lipunan—pananabako (maagang bahagi ng dantaon 19); paninigarilyo (kalagitnaan hanggang sa huling bahagi ng pananakop ng mga Español at maaaring kontemporanyo); at pagsusuba (para naman sa kasalukuyan). Maipapangako rin ng pag-aaral ang natatanging ambag sa mga larangan ng kaalaman na mayroong kaugnayan sa bisyo na bahagi ng isang Kasaysayang Estruktural.

Sa pagitan ng dantaon 19 hanggang 20, maituturing na pribilehiyo ang makapaglakbay sa labas ng Pilipinas. Kabilang sa mga anyo ng pangangandayuhan sa ibayong dagat ang nakatuon sa mga pag-aaral at/o pagpapakadalubhasa, mga misyong politikal, at bilang isang ordinaryong turista. Ang mga nabanggit na layunin ay nasalamin sa mga talang pangmanlalakbay ni Jose Rizal (1878-1896) sa iba’t ibang panig ng daigdig. Bagama’t kalimitang itinatanghal sa mga anekdotang ito ang kaniyang mga karanasan sa pag-aaral at/o pagpapakadalubhasa, pakikibakang politikal, at panunurista sa Europa, kailangan ding balikan ang kaniyang naging pananaw sa Asya lalo na sa Timog Silangang bahagi nito. Layunin ng artikulong ito na balikan ang naging maikling paglalakbay ni Rizal sa Sandakan, Borneo (na ngayon ay bahagi ng Silangang Malaysia) noong 1892—isang paglalakbay na may kinalaman sa kalikasan at kapaligiran. Gamit ang “anotasyon sa lakbay-salaysay” (tingnan ang kabanata nina Mary Dorothy Jose at Atoy Navarro sa aklat na ito), tuturulin ng pananaliksik na ito ang kalagayan ng paglalakbay sa Borneo sa panahon bago ito marating ni Rizal at ikukumpara ito sa panahong nakapagbigay siya ng maikling paglalarawan ukol dito.

Matagal nang pinagkaabalahan ang pagtuklas at pagpapayaman sa ilang kaalaman kaugnay ng katawan (body) at kaisipan at diwa (psyche) bilang bahagi ng pagbubuo ng pagkataong Pilipino. Ngunit, may mga puwang pa ang kailangang matugonan sa usapin ng korporealidad (corporeality) lalo na ang yaong may kinalaman sa mga genitalia—ang titi (phallus) para sa katawang lalaki at puki para sa katawang babae. Kadalasan ang mga genital discourse sa kaso ng Pilipinas ay kalimitang palasak lamang o kung hindi man, limitado sa mga disiplinang kumakanlong dito katulad ng anatomiya, biolohiya, physiolohiya, at patolohiya. May pangako ang somatikong lipunan (somatic society) sa pagpapayaman ng pag-aaral ng katawan at/o pangangatawan sa kultural at politikal na pagpapakahulugan. Tuturulin ng artikulong ito ang diskurso kaugnay ng genitalia partikular na ang phallus sa kontemporanyong lipunan ng mga Pilipino na ang tuon ay sining. Bagama’t pagpapayaman ito sa kabuoang tunguhin ng pagkataong Pilipino, humugot ang pananaliksik sa kaisipang banyaga na nagdalumat sa trikotomiyang ugnayan ng lipunan-institusyon-at-kahulugan. Ang mga institusyon katulad ng simbahan, pamahalaan, paaralan, at maging ng sambahayan ay may kani-kaniyang ipinamamayaning ideolohiya at paniniwala sa isang bagay at/o konsepto. Ang bawat institusyon ay tangan din ang kakayahang pagtibayin ang kapangyarihang pumapaloob dito—sa anyo ng paglikha, pagtutol, at/o pagrepormula ng mga kahulugan at pagpapakahulugan. Mula sa ilang phallikong sining na umusbong sa lipunan ng mga Pilipino, paano kaya ito nabigyan ng sariling kahulugan? Ano ang panlipunang saysay nito sa kasalukuyang pag-aaral ng katawan? Tiningnan din sa pag-aaral ang nagbabagong kahulugan ng phallus bilang sabjek ng isang lipunang sumasailalim sa interpelasyon ng mga diskurso. Kung kaya’t may tatlong phallikong sining ang susuriin sa pag-aaral na ito—(1) ang Pahinungod o Oblation sa panig ng eskulptura; (2) Poleteismo ni Mideo Cruz na isang installation art; at (3) ang pinta ni Richard Gomez na Oooohh. Mula sa mga phallikong sining na ito, tutukuyin ang mga nilikhang kahulugan sa phallus bilang korporeal na salik ng pagkataong Pilipino sa unang banda at kung ano ang mga kinasapitang pagpapakahulugan dito ng mga institusyon sa kabilang dako.

Habang pinagkaabalahan sa mga nakaraang dekada ng teoretisasyon at pagdidiskurso sa kaisipan (pysche), pagkatao, pilosopiya, at iba pang sosyo-kultural-siyentipikong pag-aaral ng pagka-Pilipino at pagkataong Pilipino, hindi pa gaanong napalalawig ang antas ng somatikong lipunan o pag-aaral sa “katawang tao” o “katawan ng tao” bilang lunsaran ng politikal at kultural na pagsipat. Bagaman, isa sa dakilang ambag ni Prospero Covar ang eskema ng “pagkataong Pilipino” lakip ang selektibong pagpapalawig sa ilang bahagi ng katawang Pilipino, may iba pang bahagi ng katawan ang kailangan pang mapag-aralan. Tinutuklas ng pag-aaral na ito ang panimulang pagpapakahulugan sa butò at púki na lagpas sa kinasanayang disiplinang biolohikal at anatomikal na karaniwang kumakanlong sa ganitong usapin. Naniniwala ako na kailangang pag isipan kung minsan ang kinasanayan nating binarikong pagtingin sa mga “ari” at samakatwid sa mga “kasarian” na ikinakahon lamang bilang batayan ng tila pagkakahati, pagkakaiba, at segregasyon. Bilang resulta, lumitaw ang paghahari ng butò bilang isang “ari” na kalaunan ay mauuwi sa sexismo at machismong pananaw na kinatigan ng patriyarka at karahasan ng lipunan para sa tinurang “iba pang kasarian.” Kung tutuosin, ito ay bunga lamang ng transisyonal na panahong pinagdaanan ng mga Pilipino na samakatwid, kailangan nating balikan ang halaga ng sinaunang pamayanan upang makita ang butò at pùki bilang nagtatalabang elemento ng pagkataong Pilipino. Ito ay upang pakinabangan at magkaroon ng makabago at mapagpabagong kahulugan ang mga Pilipino sa kasarian at seksuwalidad. Sa pamamagitan ng tinutungtungang balangkas ng Araling Kabanwahan o isang pag-aaral hinggil sa pag-uugnay at/o mga kaugnay na bayan at/o bansa, at mga banwa (bayan), sisiyasatin ang naging talaban ng butò at púki na nasalamin sa mga salaysaying bayan. Ang pagtatalabang ito ng butò at puki ay umiikot sa isang implikasyon at kahulugang nagsasalungatan at nagtutulungan ang dalawang kategorya.

Sa mga naging pag-aaral ni Rosario Cruz-Lucero (2003, 2006) unang pormal na natutuhan ang isang selebrasyon at ritwal ng Antique patungkol sa biblikal na karakter ni Judas Iscariote. Batay sa tinatawag na Pagbitay kag Pagsunog kay Hudas (Hudas-Hudas) (Tuazon, 2023), na bagaman ay laganap din sa ilang pamayanan sa labas ng Pilipinas, natatangi ang lalawigang ito dahil makikitang sinusunog ang effigy ni Judas na malalaglagan ng isang butò (pitoy, titi, o phallus). Sentro ng pag-aaral na ito ang pagbibigay-kahulugan at simbolismo sa butò ni Judas na siyang hindi gaanong naging sentro ng pagtalakay sa mga naunang pagaaral. Ipinoposisyon sa artikulong ito ang kinahinatnang kalagayan at kahulugan ng butò sa kasalukuyan ng nasabing selebrasyon at ritwal. At dahil si Judas at ang kaniyang butò ay ganap nang maituturing bilang mga simbolo, tatangkain din sa pag-aaral na ito ang pag-uugnay sa “butò ni Judas” sa mga politikal na personalidad ng Pilipinas na kapwa itinuring din bilang mga “Judas Iscariote” sa unang banda at ang pagkakasangkot nila sa usapin ng butò sa kabilang dako. Samakatuwid, pagtuon ito sa parallelismo ng katauhan at minarkang katangian ni Judas at ng ilang Pilipinong politiko, kung saan ang butò ay siyang naging kasangkapan at batayan ng sosyo-politikal na pag-uugnay.

Matagal nang pinagkaabalahan ang pagtuklas at pagpapayaman sa ilang kaalaman kaugnay ng katawan (body) at kaisipan at diwa (psyche) bilang bahagi ng pagbubuo ng pagkataong Pilipino. Ngunit, may mga puwang pa ang kailangang matugonan sa usapin ng korporealidad (corporeality) lalo na ang yaong may kinalaman sa mga genitalia—ang titi (phallus) para sa katawang lalaki at puki para sa katawang babae. Kadalasan ang mga genital discourse sa kaso ng Pilipinas ay kalimitang palasak lamang o kung hindi man, limitado sa mga disiplinang kumakanlong dito katulad ng anatomiya, biolohiya, physiolohiya, at patolohiya. May pangako ang somatikong lipunan (somatic society) sa pagpapayaman ng pag-aaral ng katawan at/o pangangatawan sa kultural at politikal na pagpapakahulugan. Tuturulin ng artikulong ito ang diskurso kaugnay ng genitalia partikular na ang phallus sa kontemporanyong lipunan ng mga Pilipino na ang tuon ay sining. Bagama’t pagpapayaman ito sa kabuoang tunguhin ng pagkataong Pilipino, humugot ang pananaliksik sa kaisipang banyaga na nagdalumat sa trikotomiyang ugnayan ng lipunan-institusyon-at-kahulugan. Ang mga institusyon katulad ng simbahan, pamahalaan, paaralan, at maging ng sambahayan ay may kani-kaniyang ipinamamayaning ideolohiya at paniniwala sa isang bagay at/o konsepto. Ang bawat institusyon ay tangan din ang kakayahang pagtibayin ang kapangyarihang pumapaloob dito—sa anyo ng paglikha, pagtutol, at/o pagrepormula ng mga kahulugan at pagpapakahulugan. Mula sa ilang phallikong sining na umusbong sa lipunan ng mga Pilipino, paano kaya ito nabigyan ng sariling kahulugan? Ano ang panlipunang saysay nito sa kasalukuyang pag-aaral ng katawan? Tiningnan din sa pag-aaral ang nagbabagong kahulugan ng phallus bilang sabjek ng isang lipunang sumasailalim sa interpelasyon ng mga diskurso. Kung kaya’t may tatlong phallikong sining ang susuriin sa pag-aaral na ito—(1) ang Pahinungod o Oblation sa panig ng eskulptura; (2) Poleteismo ni Mideo Cruz na isang installation art; at (3) ang pinta ni Richard Gomez na Oooohh. Mula sa mga phallikong sining na ito, tutukuyin ang mga nilikhang kahulugan sa phallus bilang korporeal na salik ng pagkataong Pilipino sa unang banda at kung ano ang mga kinasapitang pagpapakahulugan dito ng mga institusyon sa kabilang dako.

Titi, butò, phallus o anopaman ang katumbas nito, isang bahagi ng katawan na sa matagal na panahon ay hindi gaaanong napag-aaralan at nabibigyan ng diskurso. Habang nahirati ang karamihan sa pagtupad ng layuning mapagyaman ang kaisipang Pilipinong nakatuon sa kasarian at seksuwalidad, may pangangailangan ding mabigyan ng puwang ang mga genitalia. Gayong isa ito sa primaryang bumubuo sa kabuoang pagkatao ng mga Pilipino. Ito ay upang makapagpalitaw ng natatanging ambag para sa ikasusulong ng somatikong pag-aaral tungkol sa Pilipinas. Habang ginabayan ng mga heuristikong batayang teoretikal na may kinalaman sa pagsipat ng pagbubuo at pag-uugnay ng pagkataong Pilipino, eksploratoryong siniyasat ng pag-aaral na ito ang tematikong pagbasa sa simbolismo ng butò sa lipunan at kulturang Pilipino. Malaking porsiyento nito ay ipinaluwal mula sa “pagbubuo” ng mga nakalap na salaysaying bayan sa anyo ng pansambayanang naratibo, kulturang materyal, at maging mga ekspresibong kultura at/o tradisyon. Tumuon ang aking pananaliksik sa tatlong sentral na katanungan: (1) sa kaantasang semantikong simbolismo, paano lingguwistikong maimamapa ang kahulugan ng butò at ang mga konotasyon nito? (2) anu-anong simbolismo at/o kahulugan ng butò ang masusumpungan sa iba’t ibang salaysaying bayan ng mga Pilipino, at (3) mula sa mga tinipong salaysaying bayan, paano ito nakaapekto sa paghulma at pagtugon sa kanilang mga pananaw-sa-daigdig (world view) hanggang sa kasalukuyan panahon? Kaya’t pag-uugnay sa nakaraan at kasalukuyan ang naging hakbang upang tuluyang mabigyan ng pansamantalang kahulugan ang butò bilang bahagi ng katawan at “pagkataong Pilipino.” Kailangang mahubaran ang nakaraan upang malaman ang kahulugan ng kasalukuyan.

This article aims to feature and present a collection of narratives on religion drawn from the author’s travels in Southeast Asia, with a selective centering on experiences gathered from Thailand, Myanmar, and Indonesia. Since time immemorial in Asia, religion has played a substantial role in shaping each society’s identity, history, and culture. Religion can either instigate long-lasting camaraderie or even divisiveness. This paper focuses on how religion has reflected and enriched the diversity of Asian history and culture. Moreover, this paper demonstrates how religion influenced the political development process and became a de facto parameter of ethical standards. This article desires to contribute two things. First, via conveying an appreciation of anecdotal narratives as a sophisticated form of literature and a formal approach to describing an in-depth experience. Utilizing a form of descriptive storytelling undoubtedly constructs knowledge of the perceived other. Second, via contributing significantly to Araling Kabanwahan (or a Philippine approach to Area Studies and Regionalism Studies). Araling Kabanwahan, in this regard, serves as a powerful lens for an understanding of being a Filipino by studying the history of other localities in Asia, which in turn, broadens our perspective. Although this paper is not focused on the Philippine setting per se, it offers an avenue towards realizing the spectrum of similarities and differences of the Asian experience in terms of religion. Primarily gathered from first-hand accounts of various individuals from various religious backgrounds, this paper tackles experiences brought by Christianity, Islam, Buddhism, and Hinduism. It is important here finally to emphasize that the author acknowledges that he is a taga-labas, or an outsider from the ones being studied. Despite being an outsider, however, the author still attempted to apply an objective, academic, and unbiased approach to interpreting personal narratives.

Kilala si Carlos Bulosan (1913-1956), higit sa lahat ang kaniyang isinulat na semi-autobiograpiya na America is in the Heart (1946), kung saan kaniyang ipinamalas ang karanasan bilang isang lider-manggagawa sa Estados Unidos sa kontekstong sosyo-politikal at proletaryadong internasyonal sa panahon ng Pandaigdigang Depresiyon (1929-1939). Gayundin ang kaniyang kinaharap na diskriminasyon at rasismo sa dayuhang bansa. Gayumpaman, sa kaliwa’t kanang pag-aaral ukol sa kaniyang buhay at kaisipan, na pawang itinuon at pinagkaabalahan ng mga nahihirati sa Marxismo, Sosyalismo, panitikan, at iba pang kaugnay na perspektiba, hindi gaanong napagtuonan ng pansin ang bayang sinilangan ni Bulosan—ang Pangasinan. Bago pa man “isapuso” ni Bulosan ang Amerika, higit sa malamang, namulat siya sa kaganapang panlipunang mayroon ang mga Pangasinense. Mahalaga ang Pangasinan sa buhay ni Bulosan, una sa lahat, kung bakit niya piniling makibaka sa dayuhang lupain ng Estados Unidos. Tuturulin at tutugunan ng pag-aaral na ito ang dalawang sangay ng Bagong Kasaysayan—ang Kasaysayang Buhay at Kasaysayang Pampook. Samakatuwid, tutuon ito sa pagsasalaysay ng saysay ng isang indibiduwal sa unang banda, habang isinasakonteksto ang kasaysayang pampook bilang “bahagi ng higit na masaklaw na kasaysayang bayan” sa kabilang dako. Sa unang labindalawang kabanata ng America is in the Heart, tatahiin at palalawigin ang halaga at lugar ng kasaysayan ng Pangasinan sa formatibong panahon ni Bulosan bilang isang Pangasinense.

Revisiting Southeast Asian Women’s Views and Representations: A Critical Look at Historical and Literary Media and Writings. As the discipline of women and gender history expands and transforms, it now seeks a deeper examination of how women perceive themselves and how women, as active participants in the story of humankind, are perceived by others. The papers presented in this panel scrutinize varying portrayals of women by revisiting women’s views and representations and employing a critical gaze at historical and literary writings, and depictions in mass media, within a larger matrix of “belonging” -as women write and perceive themselves and “othering” as women are perceived by others. The researches featured in this panel seeks to contribute to the scholarly field of Women’s Studies, Area Studies, and Media Studies.

Salle 232 Media, Film Studies, Theatre, Communication Session Chair: Rebecca Lind 68090 | A Critical Analysis of Phallocratic Statements of Former Philippine President Rodrigo Duterte in Mainstream Media Axle Christien Tugano University of the Philippines 71386 | From Film to New Media Art – Mitigating Censorship in China Mo Li, Polytechnic University of Valencia, Spain 70646 | Textual Analysis of Top Chinese Vlogger’s, Lizi Qi, Audience Dashi Zhang, University of Melbourne, Australia Deli Zhou, University of Melbourne, Australia 69055 | Ethical Sensitivity as a Critical Concept in the Study of Communication Ethics Rebecca Lind, University of Illinois at Chicago, United States; David Rarick, University of Minnesota, United States; Tammy Swenson-Lepper, Winona State University, United States